استرس وحشتناکی که قوی سیاه در هر لحظه‌اش به تماشاگر القا می‌کرد، چنان فراتر از حد تحمل و توان این‌روزهای من بود، که در تمام طول فیلم هر مفهومی نزدیک به زیبایی یا لذت را در خود نابود می‌کرد. اما در مقابل، لحظه‌ی پایانی فیلم چنان رهایی‌بخش بود که احساس می‌کردم چیزی جز این نمی‌تواند نجات ِ آن حجم سنگین ترس و اضطراب باشد.‏

جنایت اگر نجات شود
تمام ِ تنم اجابت توست
یکی شدن ِ تنی که دوتاست
نجات ِ من و جنایت توست.‏

رؤیا