١. هم‌فیلم‌بینی به همان ساده‌گی نامش است؛ به‌اشتراک گذاشتن تجربه‌ی تماشای یک فیلم. بنای ما این نبوده که وبلاگی برای نقد فیلم یا مباحث نظری سینما راه بیندازیم. وبلاگ‌نویس‌ها و اهالی وبلاگستان و گودر هم منتقد سینما نیستند. بسیاری‌شان شاید کم‌ترین دانش سینمایی هم نداشته باشند، اما اغلب فیلم می‌بینند/فیلم می‌بینیم. کسی نمی‌خواهد بگوید وبلاگ می‌نویسم پس منتقدم! حرکت به این سمت راه خطا رفتن است. جذابیت نوشته‌های هم‌فیلم‌بینی در نقد نبودن‌شان است، در شخصی بودن‌شان، در وبلاگی بودن‌شان. امروز در این مملکت رفتن مرتب به سینما و فیلم دیدن روی پرده متأسفانه دیگر یک آیین محسوب نمی‌شود. بخش بسیار بزرگ‌تر فیلم‌بینی مردم به قاب‌های کوچک خانه‌گی و دی‌وی‌دی‌ها منتقل شده، و تجربه‌ی ناب و خاطره‌انگیز قدم‌زدن‌ها و سکوت و صحبت‌های همراهان پس از تماشای فیلم را از ما گرفته (و البته که دستاوردها و تجربه‌های نویی را هم به‌همراه داشته)، هم‌فیلم‌بینی احیای وبلاگی ِ همان قدم‌زدن‌ها و گپ‌هاست، احیای آشنایی‌های تصادفی و هم‌صحبت‌‌شدن‌های صف‌های جشنواره.

٢. نقد فیلم در اطلاقی کلی گستره‌ی وسیع و مبهمی است که از نوشته‌های راجر ابرت تا تک‌نگاری‌های دیوید بردول و حتا برخی نوشته‌های اسلاوی ژیژک را می‌تواند در بر بگیرد. می‌توان در انتخاب واژه‌ها و اصطلاح ها دقیق‌تر شد و آن‌وقت فرم‌های نوشتاری مثل ریویو، نقد تحلیلی، نقد روان‌کاوانه و... را از هم تمیز داد و برای هرکدام تعریف و ساختاری کمابیش معین ارایه کرد (هرچند امروزه چندان این کار را نمی‌کنند و در جدی‌ترین سطوح هم مرزهای قاطع و مشخص دیگر از میان رفته‌اند -و اینجا کاری به خوب و بد ماجرا نداریم). وقتی پا به این حوزه گذاشتی آن‌وقت الزام‌ها بیشتر می‌شوند. در اینجا صرف اینکه حس شخصی نویسنده نسبت به فلان صحنه چیست کفایت نمی‌کند، دانش تاریخ سینمایی و نقادانه لازم است (گرچه در آثار برخی از مشهورترین اندیشه‌گرانی که پس از دهه‌ی ٦٠ میلادی به حوزه‌ی سینما ورود کرده‌اند، کم‌تر دانش سینمایی به چشم می‌خورد و این حتا افتخار برخی از آنان و پیروان وطنی‌شان نیز هست -و باز در اینجا ما کاری به خوب و بد ماجرا نداریم). نوشته‌ی شما می‌باید ساختارمند و اصولی باشد و تکلیف خودش را با بسیاری از مسایل روشن کند. اما در نهایت همه‌ی این‌ها، همه‌ی این ریویوها، نقد‌های تحلیلی و... بناست که چشم‌اندازی تازه برای مخاطب‌ خود بگشایند.

٣. گشودن چشم‌انداز تازه؛ اگر این مهم‌ترین رسالت نقد است - یا دست‌ِکم یکی از مهم‌ترین آن‌هاست- پس همین نوشته‌های ساده‌ی وبلاگی هم گاهی می‌توانند شانه به شانه‌ی یک نقد جدی بسایند و چه‌بسا از بسیاری نقد‌های به‌اصطلاح جدی- ِ وطنی- پیشی بگیرند با چشم‌اندازهای تازه‌ای که نگاه بکر و شخصی ِ نگارنده‌شان به روی یک فیلم می‌گشاید. طبیعی است که این نگاه شخصی نافی نگاه نقادانه نیست، کسی هم ممکن است متنی نقادانه بنویسد؛ خب، چه بهتر! اصلن بنا بر همین است که گستره و تنوع نگاه‌ها هرچه بیشتر باشد. حتا شاید سعی کنیم برای هر فیلم بریده‌ای از یک نقد درست-و-درمان و معتبر هم در وبلاگ بیاوریم.

٤. هم‌فیلم‌بینی یک پروژه‌ی وبلاگ ِ باز است، و این بزرگ‌ترین ویژه‌گی وبلاگ است. دایره‌ی نویسنده‌گان این وبلاگ بسته نیست. هرکسی که همراه هم‌فیلم‌بینی شده می‌تواند در آن بنویسد. حتا انتخاب فیلم هر نوبت هم الزامن توسط عده‌ای خاص صورت نمی‌گیرد، هر کسی می‌تواند پیشنهاد دهد، گرچه که نظر بعضی بُرش بیشتری دارد. اینجا هم ماجرا مثل همان سینما رفتن است، رفتن به تماشای فلان فیلم باید به‌تصویب اکثریت یک جماعت برسد، و خب در اینجا همیشه نظر همه تأمین نمی‌شود.
طبیعی است که هرکسی نمی‌تواند مستقیمن مطلبش را روی هم‌فیلم‌بینی بگذارد. مدیریت و انتشار مطالب بر عهده‌ی چندنفر خاص است،‌ اما این به‌‌معنای آن نیست که خوش‌آمد شخصی تعیین‌کننده‌ی منتشر شدن یا نشدن مطلبی است.

٥. هم‌فیلم‌بینی حول یک حلقه‌ی وبلاگی شکل گرفته. حلقه‌های وبلاگی هم مثل حلقه‌ها‌ی دوستی شبکه‌ای با اعضای کاملن معین و ثابت نیستند، جماعتی‌اند با بیش-و-کم آشنایی و علاقه‌هایی نسبت به هم. نوشته‌های هر نوبت فیلم‌بینی را -چه توسط آن‌ها که در این حلقه‌اند نوشته شده باشد، چه دیگران؛ چه در وبلاگی نوشته شده باشد یا گودر- تا جایی که در دیدرس ما باشد روی وبلاگ می‌گذاریم. اما بهتر است دوستانی که دل‌شان می‌خواهد در این کار همراه باشند نوشته‌هایشان را برای‌مان بفرستند. هرکسی به‌هرحال نشانی ای‌میلی از یکی از ما یا دوستان مشترک‌مان دارد.
و دوستان باور کنید خودی و غیرخودی یا چیزی شبیه به این در کار نیست، نوشته‌ی هیچ‌کس بر دیگری ارجحیت ندارد. محدودیت‌ها فقط همان‌هاست که پیش‌تر گفته شده، و در راستای گریز از فیلترشده‌گی است.

٦. و دست ِ آخر اینکه هم‌فیلم‌بینی همان‌قدر جدی و مهم است که پیاده‌روی‌ها و گپ‌های بعد از ترک سالن سینما، و باز همان‌قدر غیرجدی و صرفن مفرح است که پیاده‌روی‌ها و گپ‌های بعد از ترک سالن سینما.