این روزها هر نگاهی که به نگاهی می‌افتد از پیروزی می‌پرسد.

میرحسین، بیانیه‌ی ۱۴

تصور بر آن بود که اگر با همان قاطعیت گذشته عمل کنند از نو به همان نتایج خیره‌کننده دست می‌یابند، حال آن که زمینه اجتماعی کاملا تغییر کرده بود؛ زمین تغییر کرده بود و زمان تغییر کرده بود و مهمتر از آن جان انسان‌ها تغییر کرده بود.

میرحسین موسوی، بیانیه‌ی شماره‌ی ۱۴

یک کتاب شعر از عمران خریده‌ام؛ خوشحالم. بعضی آدم‌ها چه دوست‌داشتنی‌اند.

آخر خط که می‌رسیم، خطّو درازش می‌کنن
آهای فلک که گردنت از همه‌مون بلن تره
به ما که خسته‌ایم بگو، خونه‌ی باهار کدوم وره؟


پ.ن:
و مهم این است که این کتاب «من بچه‌ی جوادیه‌ام» را دارد.

میعاد ما با مشتاقان فیلم جدی، حتا در میان لجن نیز پابرجاست. شب‌های ما هنوز روشن است و صداهای‌مان همچنان رساست.

سعید عقیقی

[+]


پ. ن:
این جمله‌ی عقیقی را به‌خاطر ارجاعش به آن دو فیلم -که اولی برایم عزیز و دومی محترم است- اینجا بازنشر نکرده‌ام.

چمدان با همه‌ی کتاب‌های تازه بسته مانده گوشه‌ی اتاق، نشسته‌ام تنها با اتاقم و کتاب‌های قدیمی. دلم برایشان تنگ شده بود. من انگار جوری بزرگ شدم که کتاب‌ها و فیلم ها را بهتر از آدم‌ها می‌فهمم، آخر کار همیشه این‌هاند که برام می‌مانند. کم‌تر یاد گرفتم با آدم‌ها باشم...

می‌خواستم بنویسم، حتا پیش از سفر، نه هنوز نمی‌دانستم که چه می‌خواهم بنویسم ولی از همان پیش از سفر فکر کرده بودم عنوان پستم می‌شود آن جمله‌ی شمس تبریزی که «در عالم هیچ‌کاری ندارم الا دیدار».

گذشت...

فکر کردم می‌آیم و می‌نویسم که آیین چراغ گاهی هم خاموشی‌ست. سخت است و تلخ است آن گاهی که آیینْ آیین خاموشی باشد، ولی گاهی چاره‌ای نیست. باید امید ببندی به روزی که شاید دوباره روشنایی ببینی.

اما نشسته در آن سالن تاریک، وقتی خطی را که می‌نوشت قاب کرد و قاب به دیوار زد، همچنان نوشته بود «آیین چراغ خاموشی نیست».

این نوشته را باید یکی از همان «مرا می‌بخشید»های احمدرضا احمدی تمام کند.