Nothing in the world can be compared to the human face. It is a land one can never tire of exploring. There is no greater experience in a studio than to witness the expression of a sensitive face under the mysterious power of inspiration. To see it animated from inside, and turning into poetry

اگر چهره‌ای با آرایش پنهان شود، بخشی از منش ویژه‌اش از میان می‌رود. آژنگ‌های یک چهره، بزرگ یا کوچک، درباره‌ی منش و شخصیت آن کس، به شما گزارشی کامل می‌دهند.
شیارها به ما چیزی از درون انسان ارایه می‌کنند. اما اگر کسی به یاری آرایش در پی پوشاندن شیارها برآید، بخشی از منش خویش را پنهان داشته که چهره، به راهی دیگر آن را بیان خواهد کرد.

کارل تئودور درایر

در اتاق‌خواب من، در آن مثلت آفتابی، ساعتی پس از برهنه‌گی، وقتی تمام جلای صنعت از چشم و لب تو می‌ریخت و می‌گریخت و فراموش می‌شد، و تنها طبیعت برجای می‌ماند، در آن لحظه چشم تو باید می‌آمد و به تماشای خودش می‌نشست. کاش در آن لحظه زمین و زمان آینه می‌شد و تو، آن حیوان پرستیدنی زیبا را که برهنه و ناب و بدوی در بستر من بود می‌دیدی، تا برای همیشه از رنگ‌ها می‌گریختی و چشم و لب‌ات را آزاد می‌کردی.

شب یک شب دو ، بهمن فرسی

حالا تو این زن ِ خوابیده روی تخت را همان آنا کارینا بگیر که در دسته‌ی جدا لوور را با او می‌دوی، که در سالن سینمای گذران زندگی، مصائب ژاندارک را با او تماشا می‌کنی و می‌گریی.