هنر گذشته کاملن مرده بود. وظیفه، ساختن یک هنر نو بود، یک هنر انقلابی، یک هنر سوسیالیستی -هنری که پاسخ‌گوی نیازهای یک جامعه‌ی نوظهور و ایده‌آل باشد. هیچ قاعده، هیچ سابقه، هیچ محدودیت و هیچ منعی وجود نداشت. بدون اینکه نیازی به گفتن باشد، روشن بود که جوانان کاملن بی‌پروا باشند. چرا نمی‌بایست باشند؟ آن‌ها شاهد بودند که سیستم ظاهرن جاودانه‌ی گذشته، در یک لحظه از هم پاشیده بود. بسیاری از آنان، مبارزان جنگ جهانی اول، انقلاب و جنگ داخلی ِ بعد از آن بودند. در آن آزادی بی‌ حد-و-حصر و بی‌قاعده‌گی هنری آن روز، آنچه لازم بود انرژی و شور بود -و شاید استعداد.
و دنیای بزرگ سوسیالیسم، به‌طور حیرت‌انگیزی ثابت کرد که چه زمینه‌ی قدرتمندی برای شکوفایی استعدادهاست. پسرانی که ترانه‌های مایاکوفسکی را درباره‌ی خیابان‌های کی‌یف و سکو و پتروگراد فریاد می‌کشیدند، ساختمان‌ها و پلاکاردها را رنگ می‌کردند، نمایشنامه‌ها را فی‌البداهه اجرا می‌کردند و نمایش عروسکی نشان می‌دادند، بحث می‌کردند و تظاهرات به پا می‌کردند و باز هم بیشتر بحث می‌کردند، آن‌ها ثابت کردند که نسلی خلاق هستند، همان‌قدر خلاق که ملت شناخته‌شده‌ی دیگری در هر زمانی خلاق است؛ و سهم آن‌ها در ارتقای هنر قرن بیستم امروز هنوز هم عمیقن بر ما تأثیر می‌گذارد.

از مقدمه‌ی کتاب سینما در انقلاب [دوران قهرمانی سینمای شوری] / گردآورده‌ی لودا و جین اشنایتزر و مارسل مارتین / ترجمه‌ی فرزانه راجی / نشر چشمه

همه رفتن.

دستان سرد شتابان
می‌گشایند تا به تا
زخمبند ظلمت را
چشم می‌گشایم
هنوز
زنده‌ام
در دل
زخمی که تازه است هنوز

اوکتاویو پاز

ترجمه‌ی
یوسف اباذری

عکس از
کیانا

چیزی که غالبن جوانی‌مان را پای فهمیدن‌اش می‌دهیم این است که برای درک یک موضوع، چشم کافی نیست و نوعی کالای تجملی به نام شعور هم لازم است.

سعید عقیقی

[+]

گره کور غمم، بازم کن
قصه پایان ده و آغازم کن
توتیائی به دو چشمانم کش
تشنه‌ام: تشنه‌ی آتش، آتش...

نصرت

می خواستند تا به کنارش بایستند
شیرین نپرسید از آنها که کیستند
گفتند که فرهاد در این کوه مرده است
آنگاه قله های پریشان گریستند

[+]

به سوگواری مویت سلام بر غم باد
سیاه‌چشم حریف منی، غم‌ات کم باد

نهال خاطره از سنگ گور می‌روید
شکوه مرگ عزیزان حریم ماتم باد

به گریه‌های غریبانه‌ی تو ام سوگند
که شوکران ز لبت به‌ز آب زمزم باد

چه کودکانه بر افسون گذشت باور من
فسانه‌ی عبث زندگی، در این دم باد

در آه تشنه‌لبان گر سراب می‌رقصد
ز اشک سوخته‌گان داستان شبنم باد

نصرت رحمانی

لطف کن و کابوس نبین! واقعیت از آن بدتر است.

خانه‌ی ادریسی‌ها / غزاله علیزاده

آقای احمدی‌نژاد استاندار سابق اردبیل در تاریخ ۱۳۷۶/۶/۱۷ طی شکواییه‌ی شماره‌ی ۲۴۴۸۰/۱ علیه مدیر مسئول روزنامه‌ی سلام، اعلام جرم و با ارسال نسخه‌ای از روزنامه‌ی سلام مورخ ۱۳۷۶/۵/۱۹ شماره‌ی ۱۷۹۰ درخواست رسیده‌گی نسبت به هتک حیثیت و ایراد افترا و اشاعه‌ی اکاذیب نموده است.
در جلسه‌ی دادرسی نیز شاکی با طرح مطالب مندرج در صفحه‌ی سیاسی شماره‌ی فوق، ضمن برشمردن مطالب خلافی که به او نسبت داده شده از جمله اینکه استاندار را به دست بردن در آمار جمعیتی بخش‌هایی از استان اردبیل و ایجاد رویه‌ی ارایه‌ی گزارش‌های غیر واقعی به مردم و نقض مقررات و قوانین در مسیر منافع گروهی و شخصی متهم نموده و تقاضای صدور حکم کرده است.


برگرفته از کتاب:

آخرین سلام [ناگفته‌های تعطیلی روزنامه‌ی سلام در گفتگویی صریح با موسوی خوئینی‌ها] / نوشته‌ی بابک داد / ناشر: ؟

آقای سانسورشده می‌گوید:


از فردای تجمع عظیم انقلاب به آزادی، می​خواستم این متن رو بنویسم. اما شرکت توی راهپیمایی​ها، اطلاع​رسانی، پی​گیری اخبار و ... علاوه بر کار و بیزنس - که البته اغلبشون رو فعلا تعطیل کردم! - و مشغولیات خانوادگی، تا الان اجازه نداده بود. امشب تعدادی مطلب دیدم که احساس کردم هر چه زودتر باید این رو بنویسم و نظر شما رو روش بگیرم.
اتفاقی که افتاده، به نظر من عظیم​ترین اتفاق توی ایران بعد از جنگه. دلایلش زیاده و نمی​خوام مطلب رو با این موارد طولانی کنم.
اما یک نکته بسیار مهم وجود داره. همیشه با این که یک رویداد می​تونه انقلابی باشه، اما روند ادامه حرکت، به نظر من خیلی از اوقات مهم​تر از اصل ماجراست. چون به سادگی می​تونه تمام دستاوردهای حرکت اولیه رو خدشه​دار کنه، زیر سؤال ببره، یا بی​اثر کنه.
متن حاضر مختصری است در باب این که چه کنیم تا این حرکت حفظ شود.

اول. حفظ یکپارچگی
حرکت حاضر دیگه مختص یک نامزد انتخاباتی نیست. حقیقت اینه که از اول هم نبود. هر سه نامزد به این خاطر پا به میدان گذاشتند که وضعیت حال حاضر ایران به نقطه خطرناک رسیده بود و باید این جریان متوقف می​شد. وقایع اخیر هم کار رو به این جا رسونده که دیگه تمایز و افتراقی بین طرفدارای این سه نامزد نیست. همه احقاق حقمون رو می​خوایم در برابر جریان حاکم. پس اتحاد رو یادمون نره. حتی اگر نشونه​ای از اون رو هم دیدیم، ما باید حواسمون باشه و نه تنها بهش دامن نزنیم، بلکه هوشمندانه مرتفعش کنیم.

دوم. اطلاع​رسانی مسؤولانه
در اطلاع​رسانی دقت کنیم. حتی الامکان سعی کنیم تا موثق اطلاع​رسانی کنیم تا هم اعتماد مخاطب رو از دست ندیم و همه شایعه پراکنی نکنیم. شنیده​ها این روزها بسیارند. اما سعی کنید تا جایی که می​شه از صحت و سقم مطلب مطمئن بشید. اگر مطمئن نیستید، یا نمی​شه مطمئن شد حتماً با عباراتی مثل «گفته شده» یا «هنوز تأیید نشده» یا ... مطلب رو نقل کنید.

سوم. کنسل نکنید

اگر حرکتی رسماً اعلام شد، بعدش دیگه نمی​شه جلوش رو گرفت. این رو به تجربه دیدیم. حرکت روز سه شنبه با وجود این که بارها و بارها و بارها گفته شد که مردم نروند، اما مردم رفتند. با این که خیلی​ها - از جمله خود من و تعداد زیادی از دوستان - نرفتند، اما باز هم جمع کثیری رفته بودند و اتفاقا اون حرکت زیبا و شگفت​انگیز رو جلو جام جم به نمایش گذاشتند. پس، از این به بعد اگر یک حرکت رسمی شکل گرفت، بدونید که دیگه نمی​شه کنسلش کرد. فقط حمایت کنید.

چهارم. خیل عظیم آسیب ناپذیره
در حقیقت این ادامه بند سوم این مطلبه. تجربه این چند روزه نشون داده که از یک سو مردم ورای انتظارات ما به خوبی می تونن سه ساعت تمام راهپیمایی کنن و حتی یک شعار هم ندن. به همین دلیل نشون دادن که توی راهپیمایی​ها به هیچ وجه بهونه دست سرکوبگران نمی​دن. از سوی دیگه، حتی اگر شعار هم بدن و حقشون رو هم طلب کنن، هیچ کسی نمی​تونه با اون خیل عظیم جمعیت کاری بکنه. باید بودید و می​دیدید دوشنبه رو و کوچکی یگان​های ویژه و گارد و ... رو در مقابل جمعیت. پس اگه مردم با هم باشن، هر کاری هم که بکنن، کسی نمی​تونه باهاشون کاری بکنه. به همین خاطره که می​گم نباید حرکتی رو که رسما اعلام شده، کنسل کرد. چون در این صورت ممکنه اگر موفق بشین که کنسلش بکنین، اون عده ای که خبردار نشدن در تله بیفتن. همون اتفاقی که روز سه شنبه برای کسانی که به مسیر انقلاب آزادی رفته بودن افتاد. جلو هر گونه چند دستگی و چند صدایی شدن رو باید گرفت.

پنجم. هوشمندی مردم
مردم نشون دادن که عجیب هوشیارن. حرکت​های متعددی رو من این روزا دیدم که باور کردم که مردم خوب می​تونن خودشون حرکت​هاشون رو به بهترین نحوی سازماندهی کنن. باور کنیم و ایمان بیاریم. مردم خوب می​دونن که چطور باید از درگیری پرهیز کنن، حقشون رو مطالبه کنن و نشون بدن که اتفاقات ناگوار اخیر علتی جز دخالت ناآگاهانه و مغرضانه و خشونت​طلبانه نیروهای امنیتی نداره. پس دیگه نباید با شایعاتی از این دست که «حکم تیر دارن»«همه بسیج رو فراخوندن تا کشتار راه بندازن»«هر کس که بره رو می​گیرن»، «سرکوب می​کنن» و امثال این بترسیم و پا پس بکشیم. همون طور که گفتم اگه با هم باشیم هیچ کاری نمی​تونن بکنن. مردم هم خیلی زیرکانه جریان رو مدیریت می​کنن. فقط باید به این مردم پیوست و با هم بود.

ششم. به رأی مردم اعتماد کنیم
راستش رو بخواین اصلا چاره​ای نداریم جز این که به رأی صحیح و به دور از تقلب مردم اعتماد کنیم، احترام بذاریم و بپذیریم. یه کارهایی باید می​شده که نشده. اطلاع​رسانی​هایی باید شکل می​گرفته. جلو یه سری رأی خریدن باید گرفته می​شده و ... که نشده. اما چاره​ای هم نیست. توان اجرایی و بازه عمل نامزدها در مقابل مجموعه حاکم بسیار کوچکه و جلوی بعضی کارها رو نمی​شه گرفت. اما با بخشی​شون می​شه برخورد کرد. می​شه اطلاع​رسانی کرد. می​شه هوشیار بود و حرکات حریف رو زیر نظر گرفت و بدلش رو زد. اما با همه این​ها به رأی مردم ایمان داشته باشیم. اگر رأی مردم همینی بود که اعلام شده بود، شک نکنین که این حرکات به این شکل ایجاد نمی​شد. یا فقط توی تهران ایجاد می​شد. به این دقت کنین که اگر تقلبی عادی انجام می​شد، مثل خیلی از موارد پیش، آب هم از آب تکون نمی​خورد. این بار آش دیگه خیلی شور بود. مضاف بر این که - چه آگاهانه و چه به هر دلیل دیگه​ای - با ایجاد شدن یه سری نشانه​های دیداری، نظرخواهی​های موبایلی، حرکات خیابانی و امثال اون، مردم حجم جریان رو لمس کردند و طبعا براشون باورناپذیر شد وقتی چنین نتیجه​ای از وزارت کشور دراومد. این بار مردم دیده بودن و می​دونستن که انتظار دارن چقدر رأی داشته باشن. آره، هست یک کارگاهی در خراسان شمالی که از همه آدم​های توش، یک نفر هم به موسوی رأی ندادن. اما در مقابل توی Bay Area، توی اوتاوا، توی کل امریکا، کل اروپا، ... چقدر رأی به احمدی​نژاد داده شد؟ حجم شرکت​کننده​های در راهپیمایی​های تهران رو که حداقل می​بینیم. وقتی - نگم از امام حسین - از پیچ شمرون تا خود آزادی همین جوری آدمه که دست​بند سبز بسته، نباید به این فکر کنیم که رأی مقابل ا.ن در تهران بدون شک بیش از دو برابر رأی ا.ن بوده؟ امروز از هفت تیر راه افتادیم به سمت میدون ولی عصر. تازه بالای پل کریم خان رسیده بودیم که خبر رسید جمعیت تا پارک لاله رسیده. نشون به این نشون که ما تا پارک لاله رفتیم و از جمعیت جدا شدیم و به طرف هفت تیر که ماشین رو اون جا گذاشته بودم برگشتیم. وقتی به به هفت تیر رسیدیم هنوز جمعیت داشت می​رفت. به طریق مشابه در شیراز و تبریز و اصفهان و .... پس شک نکنیم به خودمون.

هفتم. مطالبات معقول
باور کنیم که این جنبش هدف انقلاب کردن نداره. اتفاقا ارزشش هم به نظر من همینه. انقلاب 57 به دلیل داشتن پایه​های دینی به نظر من زود به بیراهه رفت. اما این بار مردم دنبال جمهوریت می​گردن. این به اعتقاد من بسیار مدرن​تر، آگاهانه​تر و بیشتر از سر انتخابه. همون طور که اول بحث هم گفتم در این قسمت من حرف زیاد دارم، چه در مورد بدنه حرکت و چه در مورد رهبری و هدایتش. اما الان جای این بحث نیست. خود شما بارها و بارها نوشتین و گفتین و داد زدین که Where is My Vote. پس یادمون نره که این جنبش برای چی شروع شده و هدفش چیه. عین همون بحث در مورد کنسل کردن جنبش، این​جا هم می​گم نمی​شه و نباید به دنبال هدف دیگه​ای بگردیم. جون علاوه بر این که به اعتقاد من عملی نیست و این بحث خودش رو می​طلبه که چرا عملی نیست، باعث بروز چند دستگی و اختلاف آرا خواهد شد. تو جریان انقلاب همه از توده و جمهوری و نهضت آزادی و روحانیت و ... یک هدف رو پیش گرفتن و بهش رسیدن. مهم اینه که اگر به امید خدا تونستیم موفق بشیم و به هدف اولیه مون یعنی ابطال انتخابات و برگزاری به دور از تقلب یک انتخابات دیگه برسیم، بعدش بتونیم جریان رو مدیریت کنیم و بین خودمون چند دستگی و تشتت آرا پیش نیاد. باید هم از الان بهش فکر کرد. اما هدف الان ما فقط همون چیزیه که از اول هم مطرح شده.

هشتم. ادامه روند
در ادامه بند هفتم، از الان باید فکر کنیم. باید فکر کنیم که اگر تونستیم موفق بشیم و مجموعه حاکم زیر بار ابطال انتخابات و قبول خواسته​های ما رفت، چگونه می​تونیم یک انتخابات مطمئن برگزار کنیم. چه راهکارهایی هست تا جلوی تقلب​های دوباره اون​ها رو بگیریم. یادمون نره که این​ها کارهایی می​کنن که باور کردنش برامون سخته.
حرف ​هایی می​زنن و دروغ​هایی می​گن که به جای دراز شدن دماغ اون​ها مخ ما سوت می​کشه! پس باید به قول خارجی ها «آوت آو د باکس» فکر کنیم و هر حرکت احتمالی رو پیش​بینی کنیم و جلوش رو از قبل بگیریم. مراحل بعد رو هم بذاریم وقتی که موفق شدیم و تونستیم حکم ابطال انتخابات رو بگیریم، بهش فکر می​کنیم. یه این فکر می​کنیم که اگر در انتخابات عادلانه​ای که برگزار می​کنیم برنده شدیم چه​ها باید کرد. به این فکر می​کنیم که چه باید به ملت گفت. به این فکر می​کنیم که سطح توقعات مردم رو تعدیل و تنظیم کنیم. به این فکر می​کنیم که در مورد کارهایی که براشون کردیم، اطلاع​رسانی کنیم تا دیگه کسی نیاد مثل عبارت «خاتمی مگه چیکار کرد» بگه «موسوی حالا چیکار کرد؟» و خیلی فکر های دیگه هم می کنیم. اما الان باید یکدل باشیم تا موفق بشیم.

نهم. کلام آخر
اگه بخوایم درست نگاه کنیم، حرفی که محسن کدیور زده، صحیح​ترین حرفه. مشکل ما از ولایت مطلقه فقیهه که در مقابل جمهوریت قرار می گیره و اجازه هر کاری رو به دلیل ماهیت مذهبی حاکمیت و انقلاب 57 و رأی 98 درصدی بعدش داره. این رو خودمون هم می​دونیم. اما در مقطع فعلی به گمان من اصلا جاش نیست که سراغ چنین خواست​هایی بریم. نه تنها دست نیافتنیه، بلکه ممکنه در اصل جریان فعلی هم تشتت و تنش و اختلاف ایجاد کنه. در عوض باید یاد بگیریم. باید اصلاح​گرایان ما یاد بگیرن. که اگر متحد نباشن، که اگر عملکرد حزبی صحیح نداشته باشن، اگر دست از تفرقه و منم منم برندارن، که اگر بازم بخوان بجای سازمان یافتن و استفاده از خرد جمعی مثل دور قبل بصورت فله​ای نامزد ریاست جمهوری معرفی کنن و در هر صحنه​ای هر کسی ساز خودشو بزنه، اگر از کار کارشناسی دور بشن و به جای شایسته مداری سراغ راهکارهای احمقانه برن، بلایی سرشون می​اد که این 4 سال اومد. اگر اطلاع​رسانی جامع نداشته باشن، تمام کارهایی که کرده ان به چشم نخواهد اومد. باید یاد بگیرن از این 4 سال. نه تنها به گونه​ای که سعدی یاد گرفت، بلکه از این دیدگاه که بدون شک ا.ن نقاط قوتی داشت که تونست نقاط ضعف متعدد و باورنکردنی​اش رو بپوشونه. باید بفهمن که نسل غالب جامعه رو باید حفظ کنن. باید بفهمن که به بستر رسانه​ای و ارتباطی اهمیت بدن. باید تغییرات رو درک کنن. نه تنها نیازها رو باید به درستی شناسایی کنن بلکه باید پتانسیل​ها رو هم جذب کنن. باید جدی و محکم با تکیه به این مردم جلو خیلی از چیزایی که خواست مردم نیست بایستن و مصلحت​اندیشی​های فسیل​وار رو کنار بذارن. و خیلی چیزای دیگه که باید بفهمن و جدی بگیرن. پس به جای این که چیزی رو بخوایم که نمی​شه داشتش، چیزی رو بخوایم که الان تو مشتمونه و اون قدر بهش توجه کنیم تا از این نهالی که به شدت حفاظت می​خواد تا نشکنه، درخت تنومندی ساخته باشه که ریشه در خود ما داره.

خدا کنه موفق باشیم.